เราทุกคนล้วนใช้ชีวิต…เพื่อเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง

​

เราทุกคนล้วนใช้ชีวิต…เพื่อเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง

เมื่อเราเกิดมา เราแทบไม่มีอะไรติดตัวมาเลย
แต่เมื่อเติบโตขึ้น เรากลับใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อไขว่คว้าและสะสม

เราอยากมีทรัพย์สิน อยากมีความมั่นคง
อยากได้รับการยอมรับ อยากประสบความสำเร็จ
อยากให้คนรักอยู่กับเราไปนาน ๆ
และอยากให้สิ่งดี ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตคงอยู่ตลอดไป

แต่ความจริงของชีวิตกลับสอนเราทีละน้อยว่า
ไม่มีสิ่งใดอยู่กับเราได้ตลอดไป

ทรัพย์สินที่หามา วันหนึ่งก็ต้องเปลี่ยนมือ
ตำแหน่งที่เคยมี วันหนึ่งก็ต้องส่งต่อ
ชื่อเสียงที่เคยได้รับ วันหนึ่งผู้คนก็อาจลืมเลือน
ร่างกายที่เคยแข็งแรง ย่อมเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา
แม้แต่คนที่เรารักมากที่สุด วันหนึ่งก็ต้องมีการจากลา ไม่ด้วยเราก็ด้วยเขา

ชีวิตจึงเป็นเรื่องแปลก

ครึ่งหนึ่งของชีวิต เราอาจใช้เวลาไปกับการพยายาม “ได้มา”
แต่อีกครึ่งหนึ่ง ชีวิตกลับค่อย ๆ สอนให้เรารู้จักคำว่า “ปล่อยวาง”

ปล่อยวางไม่ได้หมายความว่าเราต้องเลิกทำงาน
ไม่ต้องสร้างอนาคต หรือไม่ต้องรักใคร

เรายังสามารถทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด
สร้างฐานะ ดูแลครอบครัว มีความฝัน และพยายามไปให้ถึงเป้าหมายได้เหมือนเดิม

เพียงแต่ต้องเรียนรู้ว่า
เราสามารถครอบครองสิ่งต่าง ๆ ได้ โดยไม่จำเป็นต้องยึดติดว่าสิ่งเหล่านั้นจะต้องเป็นของเราตลอดไป

เมื่อมี ก็รู้จักใช้ให้เกิดประโยชน์
เมื่อสำเร็จ ก็ไม่หลงตัวเอง
เมื่อผิดหวัง ก็เรียนรู้
เมื่อสูญเสีย ก็ยอมรับ
เมื่อถึงเวลาจากลา ก็รู้จักวาง

บางครั้งสิ่งที่ทำให้มนุษย์ทุกข์ ไม่ใช่เพราะเราไม่มี
แต่เป็นเพราะเราอยากให้สิ่งที่มี อยู่กับเราตลอดไป

ทั้งที่ธรรมชาติของชีวิตคือการเปลี่ยนแปลง

สุดท้ายแล้ว ความสงบอาจไม่ได้เกิดจากการที่เรามีทุกสิ่งตามที่ต้องการ
แต่อาจเกิดขึ้นในวันที่เราเข้าใจว่า

บางสิ่งควรรักษาไว้เมื่อยังมีเวลา
บางสิ่งควรทำให้ดีที่สุดเมื่อยังมีโอกาส
และบางสิ่ง เมื่อถึงเวลาของมัน…ก็ควรปล่อยให้มันเป็นไป

เราเกิดมาเพื่อเรียนรู้มากมาย
เรียนรู้ที่จะรัก
เรียนรู้ที่จะสร้าง
เรียนรู้ที่จะสูญเสีย
และท้ายที่สุด…

เราทุกคนล้วนใช้ชีวิต เพื่อเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง

— ThinkTong
คิดให้เป็น มองให้ลึก และเข้าใจชีวิต